Christien Valkenburg: honkvast ’gevangen’ in Holendrecht
Onveilige buurt
Drukke zaak
15
Ze doen te weinig
aan de Tabac
Holendrecht is inderdaad een
bijzondere buurt en er wonen veel
vreemde snoeshanen. Oorspronkelijk
(de wijk is van 1976) waren dat veel
bewoners uit de oude wijken van
Amsterdam-oost, maar die zijn
grotendeels weer vertrokken. Naar
Almere, Purmerend of terug naar de
gerenoveerde huizen in oost. Nu
woont er van alles en nog wat. Veel,
zoals Christien ze noemt ’best aardige
mensen’, maar ook veel randfiguren,
vandaar dat niemand na donker nog
buiten komt. Over de veelvuldige
inbraken en baldadigheden die hier
plaatsvinden vertelt Christien:
’Het is een onveilige buurt, er wordt
verschrikkelijk veel ingebroken. De
fietsenmaker hier verderop kan alleen
nog maar een verzekering krijgen met
een eigen risico van 30.000 gulden.
Laatst is er voor 10.000 gestolen. Wat
heeft hij nu gedaan? Stroom gezet op
ijzeren pijpen in de winkel en een
briefje op ’t raam: uitkijken als je
probeert in te breken! Dat is toch niet
normaal! Wij hadden hier eerst nog
geen ijzeren rekken voor de ramen.
Met een steen gooiden ze de ruiten in.
Als je dan ’s morgens binnenkwam
was bijvoorbeeld het hele Pall-Mall-
rek leeg en waren de duurdere
aanstekers uit de aanstekerkast weg.
Dus kregen we toen rekken voor de
ramen. Die zaten er nog geen dag of
ze waren al verbogen. Nieuwe rekken
’We zijn te laat open, vind ik. Bij ons
is het na vijf uur heel erg stil. Wij
zouden ’s morgens een uur eerder
open moeten gaan en om 5 uur dicht.
Een extra voordeel zou kunnen zijn
dat het postkantoor om 9 uur
opengaat en de mensen hier vóór die
tijd hun tramkaarten zouden kunnen
kopen. Het postkantoor en wij zijn nl.
de enigen die hier tramkaarten
verkopen. Verder vind ik dat ze over
het algemeen te weinig aan de Tabac-
zaken doen. Geen goede acties en zo.
Dat wil zeggen dat de acties die er
zijn voor onze winkel vaak niet zo
goed zijn. Soms moeten we iets op de
toonbank zetten. Als het erg druk is
kan je daar niet op letten en dan
wordt het gepikt. Je moet hier echt
alles met plakband vastzetten!’
Tot slot: Christien, heb je nog idealen
voor wat betreft je werk?
Christien Valkenburg.
Zijn er dingen die volgens jou anders
zouden moeten zijn?
Tk zou wel verder willen, bijvoorbeeld
vervang(st)er worden. Maar ja, dat is
een beetje moeilijk omdat bij de
Tabac de parttimers meestal
vervangen. Bovendien heb ik niet
genoeg verstand van sigaren om
overal te kunnen staan. Slijterijen vind
ik ook erg leuk. Maar dan zou ik eerst
het slijtersvakdiploma moeten halen
en dat lijkt me erg moeilijk. Ook het
Tabac-diploma is moeilijk, dat weet ik
van mijn broer. Ik weet nog niet
precies wat ik wil. Voorlopig heb ik
het hier goed.’
Christien woont in Purmerend op een
woonboot en haar man werkt in
Amsterdam bij een schildersbedrijf.
De afstand Purmerend-Holendrecht
wordt door Christien overbrugd met
bus en metro en kost haar een dik uur.
Dat is best te doen, vindt ze, alleen in
de winter om zes uur in het donker
naar het metro-station lopen, is niet
prettig. Christien: ’Na vijven loopt
hier niemand meer op straat Het is
doodstil dan. Je probeert er dan maar
niet aan te denken dat er wel eens iets
zou kunnen gebeuren, je loopt maar
stevig door. Ja, wat moetje anders
doen?’
De Tabac-zaak in Holendrecht is een
drukke zaak met een geweldige omzet.
Christien:
’Op vrijdag, zaterdag en maandag
werken we met een parttimer, want
dat zijn de drukste dagen. We hebben
altijd veel werk, want iedere dag
krijgen we bestellingen binnen. Naast
de sigaren- en sigarettenleveranties
van de vaste grossier (His Wilms)
komen er ook nog tijdschriften en
boekjes. Tijdschriften houdt erg op.
Ze komen iedere dag, je moet ze
tellen en in ’t vak zetten. Watje over
hebt moet je ook tellen. Die gaan eruit
en worden de volgende dag weer
meegegeven. Aan het eind van de
maand komen de boekjes van de
bouquet-reeks en op donderdag en
vrijdag zit je met de lotto. Dat houdt
erg op met nakijken en uitbetalen.
’s Zaterdags hebben we zo’n 1.000
klanten en aan het eind van de maand
wel 1.400 op een dag. Bij slijterijen
staan ze al te trillen als ze 600 op één
dag hebben. Nou, dat hebben wij
altijd!’
We begonnen deze serie interviews met een vrouw en eindigen met een vrouw.
Een hele jonge vrouw, die met haar 21 jaar toch al 7 jaar bij Gall Gall
werkzaam is. Eerst om haar broer te helpen - zomaar omdat ze ’t zo leuk
vond, na schooltijd - daarna als vakantiehulp, vervolgens als parttimester en
tenslotte full-time in een Tabac-zaak in Holendrecht. Daar zit zij nu alweer
5 jaar als assistente van filiaalbeheerder Poelmann. Het is mevrouw
C. Valkenburg-Slisser, die wij vanwege haar jeugdige leeftijd Christien mogen
noemen.
van dikker staal! Dat ging goed, maar
we moesten ze overdag weghalen en
’s avonds weer terugzetten. Daar werd
je niet goed van Toen kregen we
alarm erbij en mochten de rekken
weg. Dat was fijn, wantje voelt je
toch net als in een gevangenis achter
die tralies. Weer werd er na een tijdje
ingebroken, dus: terug die rekken én
alarm. Wat gebeurde er toen, ze
kwamen aan de achterkant door de
muur naar binnen! Niet te geloven wat
dat een ravage was. Nu zit overal
alarm en gaat ’t al een hele tijd goed.
Wel wordt er ’voor de lol’ nog wel
eens een steen door ’t raam gegooid,
waarna het alarm afgaat. De buurt is
er al aan gewend
Ondanks dit alles werkt Christien met
veel plezier in de winkel. Haar
samenwerking met haar baas Lex
Poelmann is erg goed, maar een
winkel een beetje dichter bij huis zou
ze niet versmaden. Maar ja, dat zit er
- althans nu - nog niet in.
•blg
CD
