IN GESPREK
MET GALLERS VAN VROEGER EN NU
1
It
EW
Mevrouw P. Claessen-van Koersveld.
10
sollicitanten werd ik door de baas van
de winkel uitgekozen en na twee
jaar ben ik met hem getrouwd! Ik weet
nog precies wat ik verdiende, 9in
de week. Toen we trouwden werd een
Bijna wilden wij dit artikel beginnen met de clichématige zin ’er is heel wat
veranderd in 100 jaar’. Ja natuurlijk is er heel wat veranderd, maar er is in
deze branche ook veel hetzelfde gebleven. Gedronken werd er 100 jaar geleden
net zoveel als, of zelfs meer dan nu. Vandaar in 1881 de invoering van het
vergunningenstelsel, opdat de 45.000(1) verkooppunten in Nederland eerst
gehalveerd en daarna langzaam maar zeker verder teruggebracht konden
worden. Dit om het overmatige drankgebruik tegen te gaan. De oudere Gallers
weten nog alles van die vergunningen af. Wat is er verder gelijk gebleven? De
winkels waren in onze ogen ouderwets ingericht, maar er waren ook schappen,
een toonbank, een kassa.
Wij brachten een paar fijne uurtjes bij
haar door in haar gezellige woning
aan de Deurloostraat in Amsterdam,
waar ze nog steeds boven ’haar’
Gall Gall-winkel woont. Hoewel
ook zij haar portie narigheid heeft
moeten slikken, is mevrouw Claessen
een opgewekt, tevreden mens. Iemand
die geniet van wat het leven haar geeft
en dat zijn haar 5 kinderen en
8 kleinkinderen, haar herinneringen
aan een gelukkig huwelijk en aan de
fijne samenwerking met haar man in
de zaak. Over dat deel van haar
leven, het Gall Gall-deel van haar
leven heeft ze ons het een en ander
verteld.
Tk was onderwijzeres, maar in 1933
was het onmogelijk om in het
De concurrentiestrijd was ook toen hevig en daardoor waren net als nu de
marges klein. Maar, op de een of andere manier, als je een goede zakenman
was - en dat was de heer Vlasman sr. - kon je vroeger succes hebben en kan
je dat ook nu.
onderwijs aan de slag te komen (net
als nu Daarom keek ik naar
advertenties in de krant en
solliciteerde ik naar de functie van
winkeljuffrouw bij Wijnhandel Le Vin
aan de Scheldestraat, hoek Deurloo
straat Dit was de allereerste zaak van
de heer A. J. J. Vlasman. Uit 400
Uiteraard kunnen we geen Gallers van honderd jaar terug aan het woord
laten. Die bestaan niet meer. Maar wel vonden we twee oudgedienden van
rond de zeventig jaar bereid iets te vertellen over vroeger:
mevrouw P. Claessen-van Koersveld en de heer J. M. Kemner.
Eerst wilde mevrouw Claessen
eigenlijk niet worden geïnterviewd. Ze
hoefde niet zo erg. Later bleek
waarom. Zij heeft indertijd een paar
grote teleurstellingen te verwerken
gehad van de zijde van de
onderneming. Maar, mevrouw
Claessen is niet iemand die daar haar
verdere leven wrok over blijft
koesteren. Gebeurd is gebeurd, het
leven gaat verder en we mochten
komen.
Mevrouw Claessen: Een leven van hard werken,
maar gelukkig veel fijne herinneringen
aenjoto uit vroeger aagen. De neer en mevrouw Claessen m<
5 kinderen, die allemaal flink meehielpen als dat nodig was.
Ir
li
5=
ai
